Analysis of information sources in references of the Wikipedia article "Stepan Bandera" in Polish language version.
Last modified:
Jako prezydent, który wszystkie swoje wysiłki skierował na pogłębienie integracji z Europą dziękuję za uznanie tego, że Ukraina jest krajem europejskim i może pretendować do członkostwa w Unii Europejskiej. Jednocześnie jako przywódca państwa, który pragnął zjednoczyć naród na gruncie jego prawdziwej bohaterskiej i tragicznej historii nie mogę nie wyrazić swego zdziwienia wobec punktu rezolucji, gdzie został wyrażony głęboki żal z powodu przyznania Stepanowi Banderze tytułu Bohatera Ukrainy. Moja decyzja nie była przypadkową. (…) Nasz naród, przez stulecia istniejący bez państwa próbowano pozbawić własnej historii. Poszczególne postaci i całe okresy naszej przeszłości, albo przemilczano, ale przekazywano w zupełnie zniekształconej formie. Jako zdrajcy byli określani ci działacze ruchu narodowego, którzy bodaj najbardziej przyczynili się do oswobodzenia narodu – Iwan Mazepa, Symon Petlura i Stepan Bandera. Dopiero niedawno rozpoczęło się systematyczne dzieło odrodzenia pamięci narodowej Ukraińców, przywracania prawdy o naszej historii. [..] Dla Pana, jako przedstawiciela narodu polskiego procesy te są szczególnie zrozumiałe. Wszak i Pana kraj przeszedł przez bolesny, ale niezbędny okres rewizji przeszłości, tworzenia własnego poglądu na swą historię. Dlatego Polakom udało się przezwyciężyć przemilczanie Katynia, kłamstwo o Powstaniu Warszawskim, czy bohaterskim oporze żołnierzy Armii Krajowej. Dzieje naszych narodów są nadzwyczaj zbliżone, choć nie pozbawiło to ich konfliktów i przeciwności. Dlatego pozostają pewne karty naszej przeszłości, czy jej postaci postrzegane odmiennie przez Ukraińców i Polaków. Polscy bohaterowie swoimi czynami często nie wpisują się w naszą wizję historii, występując raczej jako jej antybohaterowie, podobnie jest z bohaterami ukraińskim w odbiorze polskim. Zgoda co do oceny Armii Krajowej, czy Ukraińskiej Armii Powstańczej, nie powinna się sprowadzać do tego, że jedni zabijali Ukraińców, a drudzy Polaków (o czym nie sposób zapomnieć i należy oddawać należną cześć ofiarom konfliktu z obu stron). Porozumienie powinno opierać się na tym, że obydwie struktury zawzięcie przeciwstawiały się reżimom totalitarnym, walcząc o narodowe wyzwolenie swych narodów. Powrót do prawdy o przeszłości, jakim by nie był bolesnym, to gwarancja demokratycznego rozwoju w przyszłości. Praca w tym kierunku jest wcieleniem w życie prawdziwie europejskich wartości, dlatego będziemy ją kontynuować.
Jako prezydent, który wszystkie swoje wysiłki skierował na pogłębienie integracji z Europą dziękuję za uznanie tego, że Ukraina jest krajem europejskim i może pretendować do członkostwa w Unii Europejskiej. Jednocześnie jako przywódca państwa, który pragnął zjednoczyć naród na gruncie jego prawdziwej bohaterskiej i tragicznej historii nie mogę nie wyrazić swego zdziwienia wobec punktu rezolucji, gdzie został wyrażony głęboki żal z powodu przyznania Stepanowi Banderze tytułu Bohatera Ukrainy. Moja decyzja nie była przypadkową. (…) Nasz naród, przez stulecia istniejący bez państwa próbowano pozbawić własnej historii. Poszczególne postaci i całe okresy naszej przeszłości, albo przemilczano, ale przekazywano w zupełnie zniekształconej formie. Jako zdrajcy byli określani ci działacze ruchu narodowego, którzy bodaj najbardziej przyczynili się do oswobodzenia narodu – Iwan Mazepa, Symon Petlura i Stepan Bandera. Dopiero niedawno rozpoczęło się systematyczne dzieło odrodzenia pamięci narodowej Ukraińców, przywracania prawdy o naszej historii. [..] Dla Pana, jako przedstawiciela narodu polskiego procesy te są szczególnie zrozumiałe. Wszak i Pana kraj przeszedł przez bolesny, ale niezbędny okres rewizji przeszłości, tworzenia własnego poglądu na swą historię. Dlatego Polakom udało się przezwyciężyć przemilczanie Katynia, kłamstwo o Powstaniu Warszawskim, czy bohaterskim oporze żołnierzy Armii Krajowej. Dzieje naszych narodów są nadzwyczaj zbliżone, choć nie pozbawiło to ich konfliktów i przeciwności. Dlatego pozostają pewne karty naszej przeszłości, czy jej postaci postrzegane odmiennie przez Ukraińców i Polaków. Polscy bohaterowie swoimi czynami często nie wpisują się w naszą wizję historii, występując raczej jako jej antybohaterowie, podobnie jest z bohaterami ukraińskim w odbiorze polskim. Zgoda co do oceny Armii Krajowej, czy Ukraińskiej Armii Powstańczej, nie powinna się sprowadzać do tego, że jedni zabijali Ukraińców, a drudzy Polaków (o czym nie sposób zapomnieć i należy oddawać należną cześć ofiarom konfliktu z obu stron). Porozumienie powinno opierać się na tym, że obydwie struktury zawzięcie przeciwstawiały się reżimom totalitarnym, walcząc o narodowe wyzwolenie swych narodów. Powrót do prawdy o przeszłości, jakim by nie był bolesnym, to gwarancja demokratycznego rozwoju w przyszłości. Praca w tym kierunku jest wcieleniem w życie prawdziwie europejskich wartości, dlatego będziemy ją kontynuować.
