Henry twierdzi, że pogłoski starożytnych autorów i komediopisarzy o tym, jakoby Aspazja prowadziła dom publiczny i była nierządnicą, są oszczerstwem. Henry jest przekonany, że te komiczne docinki miały ośmieszać ateńskie władze i opierały się na fakcie, że ustanowione przez Peryklesa prawo regulujące obywatelstwo, uniemożliwiało mu zawarcie małżeństwa z Aspazją, a tym samym zmuszało go do życia z nią w związku pozamałżeńskim (M. Henry, Prisoner of History, 138–139). Z tych powodów historyk Nicole Loraux kwestionuje nawet te relacje starożytnych pisarzy, z których wynika, że Aspazja była heterą albo kurtyzaną (N. Loraux, Aspasie, l'étrangère, l'intellectuelle, 133–164). Fornara i Samons również odrzucają pochodzącą z piątego wieku tradycję, zgodnie z którą Aspazja była nierządnicą i prowadziła domy o złej reputacji (Fornara-Samons, Athens from Cleisthenes to Pericles, 31, 162–166). Por. też Jakub Filonik, Ateńskie procesy o bezbożność do 399 r. p.n.e. – próba analizy s. 78.
Fornara i Samons stoją na stanowisku, że Perykles poślubił Aspazję, ale w świetle jego prawa była ona „ułomną” towarzyszką (Fornara-Samons, Athens from Cleisthenes to Pericles, 31, 162–166). Wallace argumentuje, że pobierając się z Aspazją (o ile tak było), Perykles kontynuował dystyngowaną tradycję ateńskiej arystokracji poślubiania ustosunkowanych cudzoziemek (R.W. Wallace, Review of Henry's book). Z kolei Henry jest przekonany, że prawo o obywatelstwie uniemożliwiło Peryklesowi zawarcie małżeństwa z Aspazją i dlatego musiał żyć z nią w związku pozamałżeńskim (M. Henry, Prisoner of History, 138–139). Opierając się na fragmentach komedii, Henry utrzymuje, że Aspazja prawdopodobnie była pallake, co oznacza konkubinę (M. Henry, Prisoner of History, 21). Zdaniem historyka Williama Smitha, związek Aspazji z Peryklesem był „analogiczny do nowożytnych małżeństw morganatycznych” (W. Smith, A History of Greece, 261). Inny historyk, Arnold W. Gomme, podkreśla, że „jemu współcześni mówili o Peryklesie jako o żonatym z Aspazją” (A. W. Gomme, Essays in Greek History & Literature, 104)
Fornara-Samons, Athens from Cleisthenes to Pericles, 31
Fornara-Samons, Athens from Cleisthenes to Pericles, 162–166
Henry twierdzi, że pogłoski starożytnych autorów i komediopisarzy o tym, jakoby Aspazja prowadziła dom publiczny i była nierządnicą, są oszczerstwem. Henry jest przekonany, że te komiczne docinki miały ośmieszać ateńskie władze i opierały się na fakcie, że ustanowione przez Peryklesa prawo regulujące obywatelstwo, uniemożliwiało mu zawarcie małżeństwa z Aspazją, a tym samym zmuszało go do życia z nią w związku pozamałżeńskim (M. Henry, Prisoner of History, 138–139). Z tych powodów historyk Nicole Loraux kwestionuje nawet te relacje starożytnych pisarzy, z których wynika, że Aspazja była heterą albo kurtyzaną (N. Loraux, Aspasie, l'étrangère, l'intellectuelle, 133–164). Fornara i Samons również odrzucają pochodzącą z piątego wieku tradycję, zgodnie z którą Aspazja była nierządnicą i prowadziła domy o złej reputacji (Fornara-Samons, Athens from Cleisthenes to Pericles, 31, 162–166). Por. też Jakub Filonik, Ateńskie procesy o bezbożność do 399 r. p.n.e. – próba analizy s. 78.
P. A. Stadter, A Commentary on Plutarch's Pericles, 239
Omfale była królową Lidii, jej niewolnikiem przez 3 lata pozostawał Herakles. Dejanira to żona Heraklesa. Ateńskie sztuki teatralne podejmowały temat Omfali od połowy piątego wieku. Aktorzy komiczni parodiowali Peryklesa przypominającego herosa, znajdującego się pod kontrolą podobnej Omfali Aspazji (P. A. Stadter, A Commentary on Plutarch's Pericles, 240). Aspazja jest nazywana „Omfalą” w Kheirones Kratynosa albo Philoi Eupolisa (A. Powell, The Greek World, 259–261).
. Będąc żoną „olimpijskiego” Peryklesa (P. A. Stadter, A Commentary on Plutarch's Pericles, 240). Starożytni greccy pisarze nazywają Peryklesa „olimpijskim”, ponieważ wygłaszając mowy „grzmiał, błyskał i podniecał Grecję” oraz niósł oręż Zeusa (Arystofanes, Acharnejczycy, (ang.) 528–531 i Diodor, XII, 40)
Kratynos (w Dionysalexandros) upodabnia Peryklesa i Aspazję do „wyjętych spod prawa” postaci Parysa i Heleny; tak jak Parys pragnąc Heleny doprowadził do wojny ze spartańskim Menelaosem, tak Perykles, będąc pod wpływem cudzoziemskiej Aspazji, uwikłał Ateny w wojnę ze Spartą. (M. Padilla, Labor's Love Lost: Ponos and Eros in the Trachiniae). Również Eupolis w Prospaltoi nazywa Aspazję Heleną (P. A. Stadter, A Commentary on Plutarch's Pericles, 240).
. Będąc żoną „olimpijskiego” Peryklesa (P. A. Stadter, A Commentary on Plutarch's Pericles, 240). Starożytni greccy pisarze nazywają Peryklesa „olimpijskim”, ponieważ wygłaszając mowy „grzmiał, błyskał i podniecał Grecję” oraz niósł oręż Zeusa (Arystofanes, Acharnejczycy, (ang.) 528–531 i Diodor, XII, 40)
Fornara i Samons stoją na stanowisku, że Perykles poślubił Aspazję, ale w świetle jego prawa była ona „ułomną” towarzyszką (Fornara-Samons, Athens from Cleisthenes to Pericles, 31, 162–166). Wallace argumentuje, że pobierając się z Aspazją (o ile tak było), Perykles kontynuował dystyngowaną tradycję ateńskiej arystokracji poślubiania ustosunkowanych cudzoziemek (R.W. Wallace, Review of Henry's book). Z kolei Henry jest przekonany, że prawo o obywatelstwie uniemożliwiło Peryklesowi zawarcie małżeństwa z Aspazją i dlatego musiał żyć z nią w związku pozamałżeńskim (M. Henry, Prisoner of History, 138–139). Opierając się na fragmentach komedii, Henry utrzymuje, że Aspazja prawdopodobnie była pallake, co oznacza konkubinę (M. Henry, Prisoner of History, 21). Zdaniem historyka Williama Smitha, związek Aspazji z Peryklesem był „analogiczny do nowożytnych małżeństw morganatycznych” (W. Smith, A History of Greece, 261). Inny historyk, Arnold W. Gomme, podkreśla, że „jemu współcześni mówili o Peryklesie jako o żonatym z Aspazją” (A. W. Gomme, Essays in Greek History & Literature, 104)
Kratynos (w Dionysalexandros) upodabnia Peryklesa i Aspazję do „wyjętych spod prawa” postaci Parysa i Heleny; tak jak Parys pragnąc Heleny doprowadził do wojny ze spartańskim Menelaosem, tak Perykles, będąc pod wpływem cudzoziemskiej Aspazji, uwikłał Ateny w wojnę ze Spartą. (M. Padilla, Labor's Love Lost: Ponos and Eros in the Trachiniae). Również Eupolis w Prospaltoi nazywa Aspazję Heleną (P. A. Stadter, A Commentary on Plutarch's Pericles, 240).
