Rozporządzenie z 17 czerwca 1934 r. w sprawie osób zagrażających bezpieczeństwu, spokojowi i porządkowi publicznemu(Dz.U. 1934 r. nr 50, poz. 473) wprowadzało wobec takich osób przymusowe umieszczenie (na czas oznaczony, lecz z możliwością przedłużania, przy tym bez odwołania) w miejscach odosobnienia nie przeznaczonych dla skazanych lub aresztowanych. Orzekane przez sędziego śledczego na wniosek administracji przymusowe umieszczenie nie było aresztem śledczym ani orzeczoną karą, odpowiadało instytucji internowania, lecz bez ogłaszania stanu wyjątkowego. Naruszało to Konstytucję z 1921, której art. 124 dozwalał na zawieszanie wolności osobistej tylko w czasie wojny lub stanu wyjątkowego.
Art. 8 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z 22 marca 1928 r. o postępowaniu karno-administracyjnym (Dz.U. Nr. 38, poz. 365).
Wcześniejsze rozporządzenie o stanie wyjątkowym z 16 stycznia 1928 r. (Dz.U. 1928 nr 32, poz. 307) traktowało internowanie jako ostateczność. Według art. 6 Internowanie wolno zarządzić tylko wówczas, jeśli cel zabezpieczenia nie da się. osiągnąć przez konfinowanie, albo jeśli konfinowany narusza obowiązki z konfinowania wynikające. Wydalonego wolno konfinować lub internować, a konfinowanego internować także wówczas, jeśli z okoliczności później ujawnionych lub z następnego zachowania się odnośnej osoby wynika, że wydane zarządzenie nie jest wystarczające. Ustawa z 1937 r. pomijała te zastrzeżenia.
