WojciechW.BeclaWojciechW., Filmy paradokumentalne – analiza genologiczna, AgnieszkaA.Dytman-Stasieńko (red.), Dolnośląska Szkoła Wyższa, Wydział Nauk Społecznych i Dziennikarstwa, Wrocław 2014, s. 17, 25, 29, Cytat: „Z definicji owych gatunków wynika, iż to, co jest przedmiotem mojej pracy zostało określone jako »pseudo-documentary«, a także »mockumentary« lub »docufiction«.”;
„Jeżeli chodzi o mockumentary, który w Stanach Zjednoczonych jest bodaj najpopularniejszą odmianą paradokumentu, to mamy do czynienia z klasycznym pastiszem dokumentu. Takim przykładem może być »This Is Spinal Tap«, które stanowiło ewidentną parodię filmów dokumentujących trasy koncertowe zespołów, a przy okazji wszystkie przywary i maniery gwiazd rocka. Można rzec, że była to parodia ówczesnego rock and rolla, zbierająca w jednym filmie wszystkie komizmy, które pojawiały się oddzielnie w różnych prawdziwych filmach o muzykach rockowych. Podobnym do docufiction gatunkiem jest semidocumentary. Według definicji jest to dzieło literackie lub książkowe oparte na prawdziwych wydarzeniach, ale wykorzystujące środki przekazu zbliżone do dokumentu. Tym samym »Rok diabła« mona uznać za film z pogranicza mockumentary, docufiction i semidocumentary” (pol.).