Do tego stopnia była załamana, że rozważała porzucenie aktorstwa na rzecz handlu. Razem ze swoim nauczycielem, panem Meydieu, który poparł jej nowy plan, udała się na bulwar des Italiens(inne języki), by nabyć jedną z tamtejszych cukierni. Ujrzawszy małą antresolę, mającą służyć za jej mieszkanie, zrezygnowała z planu pozyskania sklepu[127]. Gold i Fizdale twierdzili, że pomysł z rezygnacji z aktorstwa pojawił się u niej po skandalu oraz opuszczeniu Comédie-Française, a sugestia, by nabyła i otworzyła cukiernię – pochodząca od Lavolée – miała wzbudzić w niej „obrzydzenie”[128].
Lambert-Thiboust rozważał angaż Bernhardt do swojej sztuki, uznając, że idealnie oddaje ona jego bohaterkę, pastuszkę z Ivry. Dyrektor Théâtre de l’Ambigu-Comique(inne języki) zorganizował przesłuchanie na scenie zarządzanego przezeń teatru. Wyrecytowała fragment dramatu Nie igra się z miłością. Faille, w przeciwieństwie do Lamberta-Thiboust, uznał, że Bernhardt „nie nadaje się na scenę”. W jej miejsce angaż otrzymała Laurence Gérard[147].
Przed każdym wystawianiem Fedry spędzała godzinę w garderobie w ciemnościach, ciszy i skupieniu. Z biegiem lat interpretacja tytułowej bohaterki w jej wykonaniu stała się narodową instytucją, którą Francuzi uważali za swoją własność, podobnie jak katedrę Notre-Dame czy wieżę Eiffla[250]. Porównania Bernhardt do Félix toczyły się również w środowisku pisarzy oraz krytyków literatury; zwolennikami Fedry w wykonaniu Bernhardt byli m.in. George Henry Lewes(inne języki) i Lytton Strachey. Krytykę wyrażał z kolei Heinrich Heine[251]. Tierchant pisała, że przez ponad czterdzieści lat Bernhardt „nigdy nie przestała ucieleśniać bohaterki Racine’a”, zachwycając swoją interpretacją późniejszych artystów, Louisa Jouveta i Marcela Prousta[252] „Dopiero gdy usłyszałem Sarah w Fedrze, uświadomiłem sobie słodycz muzyki Racine’a” – napisał Oscar Wilde, obejrzawszy jej występ w Londynie w 1879[253].
Kilka lat później, przebywając w Anglii w wiejskiej posiadłości rodziny Sassoonów, zgubiła bransoletkę. Otrzymała od Alfreda Sassoona inny brylant, lecz odesłała go, argumentując, że nic nie jest w stanie zastąpić łzy Hugo[265][266]. 25 lutego 1880 uczestniczyła w rocznicowym festynie Hernaniego (50-lecie powstania). Odczytała wiersz La Bataille d’Hernani Coppée. Po zakończeniu wydarzenia wzięła udział w uroczystym bankiecie, zorganizowanym w paryskim hotelu Continental(inne języki)[267].
Stan kolana pogorszył się po wypadku, jaki miał miejsce podczas ostatniego występu w Rio de Janeiro 9 października 1905. Pod koniec drugiego aktu w sztuce La Tosca(inne języki), grana przez nią bohaterka skacze z muru zamku Świętego Anioła do Tybru. Nieprawidłowe ułożenie materaca spowodowało, że upadła na deski. Ze sceny zniesiono ją na noszach. Odmówiła leczenia w miejscowym szpitalu. Przypłynąwszy do Nowego Jorku przeszła serię bolesnych zabiegów po tym, jak jej kolano mocno spuchnęło, a następnie przez ponad dwa tygodnie odpoczywała (jej amerykańska trasa została przez to opóźniona)[412].
W jednym z listów – datowanych na początek 1874 – przyznała się do własnych problemów intymnych, skutkujących niemożliwością osiągnięcia zaspokojenia seksualnego, przez co – jak napisała – „ciągle szukam nowych wrażeń, nowych emocji. Tak będzie, dopóki moje życie się nie skończy. Jestem tak samo niezaspokojona następnego ranka, jak i poprzedniej nocy. Moje serce domaga się więcej emocji, niż ktokolwiek może mu dać. Moje kruche ciało jest wyczerpane aktem miłości. Nigdy nie jest to miłość, o której marzę”. W 1892 problem ten miał rozwiązać – według wersji Gottlieba – jej lekarz, kochanek i przyjaciel, Samuel Jean de Pozzi, przeprowadzając zabieg. Tierchant uważała, że Bernhardt przeszła operację, wykonaną przez Odilona Lannelongue(inne języki), w trakcie trwania małżeństwa z Damalą, po którym, w opinii Edmonda de Goncourt – jego kuzyn, René Griffon, miał romans z Bernhardt, który kosztował go 100 tys. franków – była „dawcą najdoskonalszej przyjemności miłosnej, jaka istnieje na ziemi”[515].
